We dwalen niet langerLangs het veld en langs stroom;
De herfst is gekomen,
Hij kwam als een droom.
De twijgen verdorren,
De dreven zijn stom,
och, waarom zo treurig,
Mijn harte, waarom?
De beek bruist onrustigDe zwaluw ontvlucht,
En weet ge waarheen ze
Zich rept door de lucht?
En volgt gij verlangend
De zwevende drom,
Dan kent gij, mijn harte!
Uw treurend 'waarom'.
S.J. van den Bergh (1814-1868)
uit: Nieuwe gedichten (1856)
* * *




Nadat ik de volgende foto maakte vroeg ik het meisje wat ze aan het doen was? "Ze hadden opdracht om het kunstwerk na te tekenen"... leuk zo'n taak!
Deze jonge man was net klaar met zijn opdracht en had haast om zijn spelende kameraadjes te vervoegen...
Neen... een foto van het geheel heb ik niet, immers een foto kan niet weergeven wat de kunstenaar beoogde: "een momentopname, een flits uit de tijd in hout weergegeven", dat moet je ervaren en daarvoor moet je naar het Prowinko-bouwterrein aan de Guldenvlieslaan, tussen de Naamsepoort en Louiza recht tegenover de Brusselse Hilton!